نویسنده

 

آرزو

اکرم جمشیدیان‏

آرزوها تصاویر بسیار زیبا و دوست‏داشتنى هستند که در کرانه‏هاى تاریک و روشن خیال ترسیم شده‏اند. بعضى چون رؤیاهاى شیرین و دور و بعضى نزدیک و قابل دسترس‏ترند.
اصولاً نداشتن و طلب کردن و در پى آن دویدن خود نعمتى است امیدبخش و شادى‏آفرین به حدى که تصور یا بیان «عیش» را نیمى از عیش شمرده‏اند.
هر کس بنا بر شرایط زندگى، قدرت، اندیشه، توان فکرى، علمى و طبیعت و طینت خود آرزوهایى دارد که بلندى روح و قدرت پرواز او را نشان مى‏دهد.
آیا تو چه آرزویى دارى و براى تحقق آن چه مى‏کنى؟ امروز روانشناسى راههاى متعددى در این مورد پیشنهاد مى‏کند. قبل از هر چیز باید تصور روشنى از خواسته‏هاى خود داشته باشى و بدانى واقعاً از زندگى خود چه مى‏خواهى؟ ذهن آشفته و در هم ریخته راه به جایى نمى‏برد. اگر هدف معینى نداشته باشى قربانى اوضاع و شرایط مى‏شوى و زیر سلطه شخصیت اطرافیان خود قرار مى‏گیرى. پس ابتدا آرزوهاى خود را روى کاغذ بیاور، آنها را قطعى و روشن کن بعد از آن پیوسته تحقق آنها را در خیال خود تجسم کن، خود را در شرایط و حال و هواى آن احساس کن.

مى‏توانى نوشته‏ها و عکس‏هایى را از آنچه مى‏خواهى تهیه کرده در منظر دید خود قرار دهى. اما مرحله اساسى گفتن و خواستن است. شما با تهیه فهرست از خواسته‏ها و تجسم آنها از طریق تصاویر، موهبت خویش را در حیطه نامرئى مى‏آفرینید. اما از طریق نفوذ کلام و به زبان آوردن آن جوهر نامرئى را تکان داده و به صورت ثمراتى قطعى و معین در آورده تا در جهان محسوس تولد یابد چه هر آنچه به گفتار در آید به رفتار در مى‏آید و هر چه به زبان آورى متجلى مى‏شود.(1)
اما ما در هر لحظه و هر قدم چه در خواستن، تجسم کردن و یا خواندن پیوسته یک سؤال اساسى داریم. چگونه؟ و چه کسى؟ در مشکلات ما در جستجوى مقام و قدرتى هستیم که توانایى برطرف کردن موانع و انجام خواسته‏هاى ما را داشته باشد و بتواند و بخواهد که به ما کمک برساند. راستى چه کسى؟ و چگونه؟
زیاد نگران نباش تو تنها نیستى، از هر کس به تو نزدیک‏تر آفریننده توست و جالب اینکه او خود در یک فراخوان عمومى همه ما را به دعا دعوت نموده و خواسته است که با ایمان و اعتماد کامل دعوتش را بپذیریم تا شاید در سایه این پذیرفتن و دست به دعا برداشتن به رشد و تعالى مطلوب برسیم.

این دعوت از سوى قادر متعالى است که همه چیز از اوست، مهربان‏ترین مهربانان، فریادرس بیچارگان و شنونده دعاى طلب‏کنندگان است. پس دیگر پرده شک و تردید و شاید و اگر و ... را از ذهن خود پاک کن. مسلماً تو در گذشته بارها و بارها صادقانه او را خوانده‏اى و خیلى زود پاسخ شنیده‏اى. و اکنون در سایه لطف و کرم او از نعمت‏هاى فراوانى برخوردارى. خداى تو بهترین وکیل و سرپرست توست و همه چیز در دست قدرتمند و تواناى اوست و خود شرط پذیرفتن را طلب صادقانه و خاضعانه خوانده است. دیگران در هر شرایطى که باشند از من و تو نیازمندتر و درمانده‏ترند پس توجه و امید از دیگران برکَن و تنها دست به دامن کبریایى کسى دراز کن که قادر مطلق است و خود بهتر مى‏داند چگونه و چه زمان و به چه صورت آرزوى تو را برآورده سازد.
حالا با این ایمان، اندیشه و اعتماد تجسم آرزوهایت بسیار آسان است، تو وقتى دست به دعا برمى‏دارى باید آنقدر به قدرت و عظمت پروردگار خود ایمان داشته باشى که تحقق آرزوى خود احساس کنى و یقین بدانى که آرزوى تو هر چه باشد
در بارگاه ملکوتى و سلطنت بى‏بدیل او کمترین مقدار و در مقابل کَرَم و بخشایش او بالاترین است. وقتى از دیگران قطع امید کنى و تنها دل به او ببندى و او را بخوانى، همه نیروهاى آشکار و پنهان از انس، جنّ و پرى به یارى تو مى‏شتابند تا تو را به هدف برسانند و علاوه بر این، حالت دعا و نیاز به درگاه بى‏نیاز خود معنویت خاصى به تو مى‏بخشد و تو در این حالت در شوق جذبه محبوب قرار مى‏گیرى و با یاد او آرامش و صفاى دیگرى دارى.
کم کم با او انس مى‏گیرى و با دعاهایت به او نزدیک‏تر مى‏شوى و شاید روزى این قرب و دوستى براى تو از رسیدن به آرزوهایت بسیار شیرین‏تر و لذت‏بخش‏تر باشد.

پى‏نوشتها: -
ٍ 1) چشم دل بگشا، نوشته کاترین پاندر، ترجمه گیتى خوشدل، ص‏29 (با تلخیص). (برگرفته از آیه 186، سوره مبارکه بقره)، «و إذا سَأَلَکَ عِبادى‏ عَنى‏ فَاِنّى قریبٌ اُجیبُ دَعْوَةَ الدّاعِ اِذا دَعانِ فلیستجیبوا لى‏ و لْیُؤْمنوُا بى لَعَلَهُم یَرشُدوُن.»